درد دریا

قفس

قفسی خواهم ساخت، که رنگ میله هایش و سقفش

سیاه باشد...

تا سرپناه روزهای خستگی این مرد

بی گناه باشد...

خوب میدانم که سزای بی گناهیم تنها

قفس است...

و کاش می فهمیدند که فریاد بی صدای مرد

در این لحظه آخرین

نفس است...

و آنگاه که مردم و به پرواز درآمدم

می شنوم که می گویند ــ هر که با خود ــ

که چرا زودتر نیامدم ، و چرا

زخم زبان زدم...

آه چه وهمی

چه کسی بر مرده پوسیده من حتی

نگاه خواهد کرد...

و هر کس نگاه کند بی گمان

اشتباه خواهد کرد...

چرا که آزار می دهد او را چهره

کریه من...

و دعا خواهد کرد که نگردد روزی

شبیه من...

قفسی خواهم ساخت  قفسی خواهم ساخت

قفسی خواهم ساخت

این روزها...

و در این روزها بد حالم بد است

در این روزها دلم مدام می گیرد

در این روزها خواب به چشمانم نمی آید

               و چه بهتر که نیاید

و در این روزها بوی تعفن پیکر گندیده ام

              دیوانه ام می کند

و دروغ نمی گویم

          یک شب خواب مرگم را دیده ام

و پیکرم میان بیابان دورافتاده ای افتاده بود

          و خوش به حال کرکس ها...

و در این روزها گوشم به شنیدن

 صدای پایی دست به دعا برداشته است

و چشمم آنقدر

              انتهای جاده را نگاه کرده

               خوابش برده...!

و دلم انگار دیگر نمی تپد...

و در این روزها

               بی خیال

                      بد حالم بد است...!

این حسین کیست خدایا که خدایی میکند

او خدا نیست ولی کار خدایی میکند

این روزا یه بوی خوبی میاد

دیشب از یه فرشته شنیدم که می گفت

خدا به دنیا اومده...!

                 

این شعر رو یکی از دوستان برام ایمیل زده بود

نمی دونم شاعرش کیه ولی بی نهایت زیباست

این نیمکت اگرچه جوابت نکرده است  

لالای بلند شب خوابت نکرده است

هی فکر می کنی به نگهبان پیر پارک

یا دختری که پشیزی حسابت نکرده است

برگرد به گذشته ، شب هجوم

بابا هنوز غسل جنابت نکرده است

تو نطفه نشسته در تن مادری

آن مادری که بچه خطابت نکرده است

آن مادری که در تمام بیست سال عمر

یک بار حتی مسافر تابت نکرده است

حالا طناب شو و در حلق خود بپیچ

تا دار روزگار طنابت نکرده است...

            

هنوز...

صبح که از خواب آشفته شب برمی خیزم دلم غم دارد

نمی دانم به دنبال چه می گردد ، چه می خواهد ، چه می گوید

                           چه کم دارد...!؟

هنوز...

در تمام طول روز

وقتی که دربند این دنیای کوچک و

                  لبریز از دروغ و بیرنگ و تاریکم

دلم خاموش است   نمی دانم به دنبال کدامین ، راه کدامین کس

                      کدامین گرم آغوش است...!؟

هنوز...

شب هنگام ، وقتی که خسته از پرسه در این دنیای روزش شب

و آدم های آن با خنده های زورکی بر لب ، به بستر می روم

دل من ناله پرسوز دارد ، نمی دانم هراس از

خواب های هولناک شب ، یا خستگی از پرسه در

           دنیای بی سامان فردا روز دارد...!؟ 

اگر آسان رهایم می کنی

       اگر پوزخندی می زنی بر گریه هایم

خنده بر های هایم می کنی

                                          لااقل حق مرا بده...

اگر عاشق شدی بر دیگری

                اگر بر عشق من می خندی و

       دل می بری از دیگری

                                        لااقل حق مرا بده...

اگر جسمم که هیچ

                      روح مرا آسان به آتش می کشی

اگر با دیگری هستی و با خون دل من

                            در دفتر او

      لاله قرمز برایش می کشی

                                     لااقل حق مرا بده...        

حق من نیست به جز یک لحظه کوتاه از عشق

        حق من یک بوسه است

            حق من یک بوسه از لبهای توست     

اگر بر مرده ام تنها نگاهی می کنی

               اگر با قلب من ، با عشق من   

هرچه خواهی می کنی                    باشد قبول

حق من یک بوسه از لبهای توست

                                         لااقل حق مرا بده...

 

      یا علی مدد

آنان که خدای خود 

   علی پندارند

کفرش به کنار عجب

   خدایی دارند

میلاد مولود کعبه ، لنگر زمین و آسمان

صاحب ذوالفقار ، مولا علی حیدر(ع)

به همه عاشقانش تهنیت باد...

         همتون زیر سایه مولا باشید...

پاییز     فصل من، موسم آمدن من، شاید هم رفتن من...!

 ابری نیست ، بادی نیست

چه روز حسرت انگیزیست

                                          چه پاییز غم انگیزیست

حتی در چشم من                 این منی که قلب پاییزم

و یک شب از میان قلب مهر

                          آن نامهربان     آن دختر بیمار

آن اولین و بدترین ماه خزانی                  همان شب

کان اولین برگ زرد مرده از سر نارون می اوفتاد

              به دنیا آمدم        حتی در چشم من هم

                           خزان نفرت انگیزیست...!

های...                      ای زیبا رخ بددل

ای ماده گرگ وحشی خونخوار

این منم        فرزند تو         

                               برق چشمم          میراث برق رعد تو

دلم اما ،   خسته و افسرده و بیمار

گشته همچون آذر و آبان تو

                                             از درد و غم سرشار

این منم                     سلطان بی دربار...!

های...                     ای نامرد

ای بد وارث گرما و سرسبزی جان افزای تابستان

ای مژده ات ، سرما و برف ناجوانمرد زمستان

ای دلت ، دور از صفای نوبهاران

های...        ای زرد رو کفتار بیابان گرد...!

رهایم کن

                رهایم کن تا بمیرم       در میان خش خش

                        برگهای زرد و بی جان

و چون آنان شوم      

                          آرایش بد رنگ و بد شکل خیابان

رهایم کن               ای پاییز

                                             ای از غصه ها لبریز...!

شعر رو به خاطر اینکه سراسر احساس و واقعیت

براتون میذارم.. امیدوارم که لذت ببرید...

اونا گفتن که شهادت        قد زندگی می ارزه

بعد ما یه قطره اشکم       روی پلکی نمی لغزه

به ما گفتن جونمونو         روی دستمون بگیریم

وقتی اسم رمزو گفتن      یا علی بگیم بمیریم

گفتن اونجا یه فرشته       واسه ما در انتظاره

بعد ما به بچه هامون        خدا می بخشه ستاره

به ما گفتن و نرفتن          ولی ما رفتیم و رفتیم

جونمونو هدیه دادیم         آخه خونبهای نفتیم

آره ، خونبهای نفتی          که میره تو جیب اونا

ما که رفتیم و ندیدیم         بچه هارو تک و تنها    

بچه هایی که رو طاقچه    پدرو تو قاب میذارن

گشنه میخوابنو هر شب   صد تا آسمون می بارن

مادرایی که هزارتا            تهمت و به جون خریدن

صد نگاه طعنه دارو           زیر چادرا کشیدن

به ما گفتن و پریدیم          ولی اونارو ندیدیم

از زبونشون پس از ما        چه چیزایی رو شنیدیم

خاطره های شهادت         راس بگم عمق حماقت

ولی اونا که نبودن            پس دروغ میگن چه راحت

اونا با دروغ و حیله            خونو توی شیشه کردن

ما که آخر تو بهشتیم        حیف اونا بر نمیگردن

کاش میشد یه بار نگاهم   توی چشمشون بیفته

بگم از خدا بترسید            اینو پیرتون نگفته...

اثر دوست خوبم         مهرداد زاده حیدری 

نمیدونم با خوندن این شعر چه حسی به هر کسی دست میده، ولی

امیدوارم عشق به خدا رو با خوندن این شعر حس کنید...

کفر نامه

خدایا من نمی خواهم تو را...!

دیگر نمی خواهم تو را...!         

دست از سرم بردار      دیگر چه می خواهی تو از جانم؟

برو    دور شو             دیگر نمی خواهم ببینم

نور تو را    روی تو را      یا پیچ گیسوی تو را           چرا؟

با تو می گویم دلیلش را           خوب گوش کن

بعد از آن هم    حرفهایم را     خودم را     یا هر چه می دانی

                                          فراموش کن

شعله عشقت که در دل می زند پرپر

با اشک پشیمانی ، خوب خاموش کن...!

ای خدا                 من کی تو را از یاد بردم    که اینچنین

قلب عاشق، قلب زیبای مرا سنگین نمودی سنگ کردی؟

                                             نکردی؟

این جزای کدامین معصیت بود؟                چه کردم من؟

چه کردم  که اینچنین                افسانه تقدیر من

پر از صدای ناله های جانگزای من

                                     در میان هر شب تاریک عمرم شد؟

چرا پس صفحه عمر مرا    عمر کوتاه مرا

سیاه و خط خطی               بد رنگ و بی آهنگ کردی؟

                                     نکردی؟

ای خدا               دور شو     تا دوباره چشم من

نور تو را   روی تو را       یا پیچ گیسوی تو را امشب ندیده

تا دوباره این دلم    یاد آن    زیبایی بی حد و مقدارت نکرده

می دانی چرا؟                      آخر نمی خواهم دگر

در بند جبر و سرنوشت           سر نوشتی که نوشتی تو

و بی شرمانه          نامش را تقدیر نهادی                 باشم

دور شو ای خدا       امشب ، لااقل امشب    می خواهم که

                                     خودم باشم...!